Overige projecten

OMARMEN

Dit nieuwe jaar biedt een prachtige kans voor reflectie en groei. In een wachtruimte wordt je uitgenodigd om even stil te staan bij deze vraag: Wat ga jij omarmen dit jaar? De grote armen die symbolisch uitnodigen om deze vraag met aandacht en openheid te overdenken. Neem een moment voor jezelf en laat je gedachten stromen.

KNIKKERBAK

Voor in de beeldende therapie heb ik een unieke knikkerbak ontwikkeld, ontworpen voor zes personen om er samen rondom te staan.
De knikkers worden eerst in een bakje met ecoline gerold, waarna ze met een zeefje in de grote knikkerbak worden gegooid. Het doel van deze oefening is om deelnemers te laten ervaren of ze grip kunnen houden op de knikkers en te observeren wat er gebeurt. Het biedt tevens ruimte voor groepsdynamiek: Wie neemt de leiding? Wie blijft afwachtend en wie durft juist sturing te geven? Deze oefening stimuleert niet alleen creativiteit, maar ook inzicht in samenwerking, controle en persoonlijke keuzes.

De hele grote knikkerbak krijgt een nieuwe dimensie

De welbekende grote knikkerbak heeft een upgrade gekregen – en wat voor één! De knikkerbak is uitgebreid met mogelijkheden met een nieuwe, verrassende vorm van expressie: vetkrijt hockey.
Vetkrijt hockey is meer dan een spel. Het is een fysieke en creatieve strijd. Het is botsen én afstemmen. Het is chaos én samenwerking. Terwijl je elkaar uitdaagt en in beweging blijft, verschijnen er lijnen – krassen, vegen, patronen – sporen van de strijd op het speelveld. Het wordt een levend canvas waarop de intensiteit, samenwerking en confrontatie zichtbaar worden.

Hoe verloopt deze strijd? Wordt er gevochten met kleur, of ontstaat er juist harmonie? En hoe ziet die strijdkunst eruit? Durf jij het aan? Een unieke ervaring waarbij lichaam, gevoel en expressie samenkomen in beweging en beeld.

ROUW EN TUFTEN

Twee processen Rouw en Tuften die door het combineren in de beeldende therapie een nieuwe dimensie krijgen. Maar hoe kunnen deze twee eigenlijk met elkaar worden verbonden?

Wat is rouw? Rouw is een reactie op verlies, vaak geassocieerd met het verlies van een dierbare, maar het kan zich ook uiten na het verlies van iets anders waardevols, zoals een relatie, een baan, of zelfs een bepaald toekomstbeeld. Het is een persoonlijke, soms complexe ervaring die veel mensen op verschillende manieren doormaken. Rouw is een proces dat zich vaak uit in verschillende fasen: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en uiteindelijk acceptatie. Elke fase biedt ruimte om met het verlies om te gaan en een manier te vinden om verder te gaan.

Wat is tuften? Tuften is een textiel ambacht waarbij met behulp van een tufting machine, lusjes wol van alle kleuren door een doek worden getuft om zo een kleedje te creëren. Het is een hands-on, creatieve manier om je gevoelens en emoties te uiten. In plaats van te praten over wat er in je hoofd omgaat, kan tuften een fysieke en visuele representatie zijn van wat je ervaart. Het biedt de mogelijkheid om letterlijk en figuurlijk te werken met het verlies en het verlies een plaats te geven.

Rouw in Fases: Net zoals het rouwproces in fasen verloopt, bestaat tuften ook uit verschillende stappen. Het begint vaak met een idee of gevoel dat op een abstracte manier wordt uitgedrukt. Dit kan zich ontwikkelen terwijl je werkt met het materiaal, net zoals de rouw zich vaak ontwikkelt in golven. Het tuften zelf wordt een metafoor voor het rouwproces: het is een manier om de pijn het verlies en de emoties vorm te geven en tegelijkertijd iets moois te creëren uit een moeilijke situatie.

Ervaringsgerichte Beeldende Therapie.
In de beeldende therapie gaan we ervaringsgericht aan de slag met het thema rouw. Door middel van het tuften kunnen deelnemers zich volledig richten op de fysieke handeling van het proces en tegelijkertijd contact maken met hun innerlijke wereld. Het wordt een veilige ruimte om gevoelens van verdriet, pijn of zelfs frustratie op een creatieve manier uit te drukken, zonder de druk om er direct over te praten.
Wat dit bijzonder maakt is de combinatie van het cognitieve (denken) en het creatieve (doen). Het activeren van de handen en het visueel maken van emoties biedt de mogelijkheid om het verlies te verwerken en op een nieuwe manier te ervaren.

SSST… Wat hoor jij?

In een wachtruimte hangt een gigantisch oor! Iedereen die de ruimte betreed, kan het niet anders dan opmerken.
“SSST… wat hoor jij?” fluisterde het oor zachtjes, alsof het zelf nieuwsgierig was naar de geluiden die het ving. Luister goed, want hier in deze magische ruimte, draait alles om het luisteren.
Mensen, groot en klein, moesten hun gesprekken stilleggen zodra ze binnenkwamen. Het oor nodigde hen uit om stil te staan en echt te horen wat er om hen heen gebeurde. De wachtruimte was gevuld met mysterieuze geluiden: het geritsel van de bladeren in de bomen buiten, het zachte tikken van de klok en soms… een zacht gefluister.
“Wat zegt de ander?” vroeg het oor met een glimlach. “Hoor jij wat zij zeggen? Of hoor jij misschien iets anders?”
En niet alleen dat, het oor vroeg verder: “Hoe goed luister jij naar je eigen lichaam? Wat zegt je hart? En wat zegt je buik als je goed luistert?”
De mensen die daar waren, keken naar elkaar, niet zeker of ze wel echt hadden geluisterd naar wat hun lichaam hen vertelde. “Luisteren we wel genoeg?” vroeg een jongen met een verwarde blik. “Ik geloof dat mijn buik honger heeft, maar ik was te druk met praten.”
“Ah, juist!” zei het oor. “De kunst van luisteren gaat niet alleen over wat anderen zeggen, maar ook over wat jijzelf zegt. Hoor je het geklop van je hart? Het is misschien wel de belangrijkste boodschap die je kunt ontvangen.”
Er was een meisje, die heel goed wist hoe ze luisterde. Ze sloot haar ogen en voelde haar adem. “Ik voel iets,” zei ze zachtjes, “mijn voeten willen gaan dansen!” Het oor glimlachte, groter dan ooit tevoren. “Ja, dat is het! Als je goed luistert, zul je de ware melodie van je eigen lichaam horen.”
En zo gebeurde het dat iedereen in de wachtruimte begon te luisteren, niet alleen naar de anderen, maar ook naar hun eigen diepe verlangens en gevoelens. Ze luisterden naar hun hart, hun voeten, hun buik en zelfs hun adem.
En toen, plotseling, sprak het oor een laatste keer: “Hoor je mij? Als je goed luistert, dan hoor je altijd wat je nodig hebt. Of het nu de stem van je eigen verlangens is. Hoor goed, wees stil en je zult altijd gehoord worden.”
En met die woorden verdwenen de mensen één voor één uit de wachtruimte, vol nieuwe inzichten. De wachtruimte bleef stil achter met het grote oor dat alles nog steeds nauwlettend in de gaten hield.

De kracht en werking van simpelweg bellen blazen

In de beeldende therapie kan een simpele handeling, zoals het bellen blazen, verrassend krachtig zijn. Het doel van deze activiteit is om de focus te verleggen naar de ademhaling. Door diep in en uit te ademen terwijl je bellen blaast, ontstaat er een kalmerend ritme. Dit proces helpt niet alleen om de aandacht in het moment te brengen, maar het bevordert ook een diepere verbinding met het eigen lichaam. Het blazen van bellen maakt ruimte voor ontspanning, bewustzijn en het loslaten van spanning. Het eenvoudige gebaar heeft zo een therapeutische werking die verder gaat dan het visuele plezier van de bellen zelf.

Van wit naar kleur: Een reis van voelen en loslaten

Het thema van deze therapie sessie was het onderzoeken van gevoel, het loslaten van structuur en het ervaren zonder de druk van resultaat. We hebben ons volledig gericht op het proces zelf.
We begonnen met het nat maken van een wit vel papier met water en een spons. Daarna hebben we de verf toegevoegd en deze met onze handen over het natte papier gewreven. Wat voel je? Hoe ervaar je de textuur van het papier, het water, de verf onder je handen? Het was een uitnodiging om te voelen zonder een specifiek doel in gedachten.
Vervolgens voegden we schelpenzand toe en verspreidden dit over het vel. Wat roept deze textuur bij je op? Welke sensaties komen naar boven? Wat heb je nu nodig om verder te gaan? Dit was een moment van zelfreflectie: voel je de behoefte om iets te veranderen of te verduidelijken, of kun je het gewoon laten zijn?
Als laatste gaven we kleur aan het werk en voelden we opnieuw de sensaties van het materiaal. Kun je het werkstuk accepteren zoals het is, of wil je dat het iets wordt? Kun je het proces volledig loslaten, of verlang je naar meer structuur en richting?
Het was een sessie waarin we het belang van het moment, het voelen en het ervaren benadrukten.

Een bord met een verhaal

Vandaag was het zover: de borden mochten uit de klei-oven. Speciaal geglazuurd, met liefde gemaakt, bestemd voor een bijzonder moment. Ik opende de oven met een tikkeltje spanning in mijn buik – een beetje zoals je voelt net voordat je een cadeautje uitpakt. Maar toen ik het eerste bord uit de oven tilde… krak. Twee scheuren. Niet klein. Niet subtiel. Nee, duidelijk aanwezig, alsof het bord zelf iets te vertellen had.
Er was een kort moment van stilte. Teleurstelling kroop als een wolkje om me heen. Waarom raakte me dit zo? Misschien omdat ik er zoveel liefde in had gestopt. Misschien omdat ik hoopte dat het perfect zou zijn. Ik stond er even bij stil, bij dat gevoel. En precies daar, tussen de barst en de stilte, gebeurde iets moois.
Want toen ik écht keek, zag ik het weer: de kleuren dansten nog steeds over het oppervlak, de vormen waren nog altijd krachtig. En de scheur? Die voegde karakter toe. Een verhaal. Ik kon het bord simpelweg niet weggooien.
Dus heb ik het geheeld. Niet door het te verbergen, maar juist door het zichtbaar te maken – met kintsugi. Gouden lijm, stukje voor stukje, heb ik de scherven aan elkaar gelegd. Wat eerst een fout leek, werd nu een kunstwerk. Een bord met littekens, maar ook met trots.
Soms zit de schoonheid niet in perfectie, maar in het durven kijken naar wat gebroken is. Stilstaan bij je gevoel. De teleurstelling toelaten. En dan – beetje bij beetje – jezelf of iets anders weer heel maken. Niet zoals het was, maar misschien wel mooier dan daarvoor.

Vingerkrijtjes-voetbal

In de beeldende therapie spelen we letterlijk en figuurlijk met kleur, ruimte en grenzen.
Met een groot wit vel, een tennisbal en veel gekleurde vingerkrijtjes begonnen we aan ons spel. Geen regels, alleen beweging en nieuwsgierigheid. De bal kreeg alle vrijheid – en dat bleek al snel: chaos, energie en overal lijnen.
Daarna besloten we het spel te kaderen. We beperkten de ruimte voor ons zelf maar ook waar de tennisbal mocht rollen. En wat gebeurde er? Binnen die grenzen ontstond een rijk speelveld vol creativiteit en interactie. De krijtlijnen kriskras door elkaar vormden sporen van spel, ontmoeting en expressie.
Er werd gelachen, uitgedaagd en er kwamen spontaan spelregels bij: “Wat als het vingerkrijtje geraakt wordt op het middenveld?” Wij ontdekten wie graag controle wilde houden over het spel en wie het liever liet ontstaan. Een prachtig voorbeeld van hoe spel inzicht kan geven in gedrag, samenwerking en eigen patronen.
Spelenderwijs kwamen we tot verdieping – met vingerkrijtjes, een tennisbal en de kracht van beeldende therapie.

Grenzen aangeven met speksteen

In de beeldende therapie kun je met het thema grenzen aangeven aan de slag, bijvoorbeeld door te werken met speksteen – een oefening die niet alleen fysiek, maar ook op emotioneel vlak iets in beweging kan zetten.
Het begint al bij het uitkiezen van de juiste steen:
Welke voelt goed? Welke past bij het stuk waar ik mijn grens in wil gaan aangeven?
Vijlen, schuren, kijken, voelen… en dan weer terug naar de steen.
Want niet alleen jij werkt aan de steen — soms laat de steen ook iets van zichzelf zien: een stukje dat afbreekt, een scheur die ineens ontstaat.

Een onverwachte grens.
Een moment van stilstaan.

Een uitnodiging om opnieuw te kiezen: ga ik door, pas ik aan, of stop ik?
In deze sessie stond niet het eindresultaat centraal, maar het proces van voelen, afstemmen en herkennen:
Wat wil ik zelf? Waar ligt mijn grens? En durf ik die ook aan te geven — in stilte, met woorden, of via het materiaal?
Soms zegt een steen meer dan woorden kunnen.

Als boosheid spreekt

Als boosheid spreekt…
Binnen mijn werkzaamheden als beeldend therapeut ontmoet ik regelmatig kinderen die worstelen met boosheid. Boosheid die ze uiten thuis, op school, of die juist verstopt blijft – maar des te meer voelbaar is in hun lichaam, gedrag of blik. Achter die boosheid schuilt vaak iets groters. Een laag zelfbeeld, ouders in scheiding, trauma’s, pesten, een diagnose – of soms een combinatie van alles. Het zijn ervaringen die zich opstapelen in een kind en die zich een weg naar buiten proberen te banen.
Boosheid is niet zomaar ‘vervelend gedrag’. Het is een signaal. Een roep om aandacht. Een gevoel dat er simpelweg wil zijn  en dat ook moet mogen zijn. Want iedereen kent boosheid. Maar waar de één geleerd heeft om het te reguleren of op een gezonde manier te uiten, heeft de ander dat nooit geleerd, of voelde zich nooit veilig genoeg om dat te doen.
Voor sommige kinderen is er thuis ruimte voor boosheid. Daar mag het er zijn. Daar wordt geluisterd, erkend. Maar voor anderen is boosheid juist iets wat onderdrukt moet worden, wat ongewenst is of zelfs afgestraft wordt. En dan blijft het gevoel zitten, opgesloten – en zoekt het andere, vaak destructievere, wegen naar buiten.
Hoe mooi zou het zijn als boosheid simpelweg bestaansrecht krijgt? Als het niet iets is wat ‘weg moet’, maar iets waar we nieuwsgierig naar mogen zijn. Wat vertelt die boosheid eigenlijk? Waar komt het vandaan?
Daarom werk ik samen met kinderen aan het verbeelden van hun boosheid.

Hoe ziet jouw boosheid eruit?
Als het een kleur was, welke kleur zou het zijn?
Heeft het een vorm, een gezicht?
Waar woont jouw boosheid? En wat heeft het nodig om zich begrepen te voelen?
Door de boosheid een plek te geven, letterlijk en figuurlijk, ontstaat er ruimte. Ruimte om te voelen, te begrijpen en uiteindelijk te reguleren. Want boosheid hoeft geen vijand te zijn. Het mag een onderdeel van je zijn, een signaaldrager, een boodschapper.
En als je leert om je boosheid te omarmen – niet door haar te voeden, maar door haar te erkennen – dan ontstaat er iets moois. Dan verandert boosheid van iets bedreigends, naar iets dat je helpt om jezelf beter te begrijpen.
Want achter die boosheid… schuilt vaak een kind dat simpelweg gehoord en gezien wil worden.

Stokje en een kantoenen draadje doordrenkt met ecoline

Experimenteren, onderzoeken, proberen. Een zelfportret maken met niets meer dan een stokje en een katoenen draadje doordrenkt met ecoline. Geen controle. Geen perfectie. Alleen laten gebeuren.
Voor iedereen die gewend is om de touwtjes strak vast te houden kan dit confronterend zijn.
Hoe voelt het wanneer je de controle loslaat?
Wat doet het met je wanneer een simpel draadje het overneemt?
Mag het werk dat ontstaat er gewoon zijn—zó, zonder oordeel?
Het moment dat je het draadje voor het eerst op het witte vel legt… dat is het moment waarop je jezelf tegenkomt.
In die kwetsbaarheid schuilt juist enorme kracht.

Durf jij het ontstaan te laten gebeuren?
Durf jij te kijken naar wat het oproept?

Nieuwe werkplek, nieuw avontuur

Een nieuw begin vraagt om vertragen en voelen.
Een nieuwe ruimte, nieuwe indrukken, nieuwe dynamiek.
In de beeldende therapie is dat precies waar het begint:
even stilstaan bij wat er is.

Hoe voelt het om hier te zijn?
Wat neem ik mee?
En hoe laat ik mezelf zien in dit moment?

Dit abstracte werk is mijn antwoord van nu.
Een beeldend zelfportret waarin woorden niet genoeg zijn.
Lijnen, kleuren en overlappingen vertellen het verhaal.
De veelheid aan indrukken, de beweging, de zoektocht naar samenhang.
Het is vol, levendig, soms wat chaotisch
en tegelijk klopt het.

In beeldende therapie hoeft niet alles meteen duidelijk te zijn.
Het mag ontstaan.
Door te maken, te kijken en te ervaren krijgt alles stap voor stap een plek.
Ook dat wat vermoeiend is, mag er zijn.

Ik heb vertrouwen in dit nieuwe begin.
In het proces.
En in het samen bewandelen van dit pad.
Met aandacht, met ruimte en met kleur.

Dankbaar voor deze nieuwe werkplek en de mogelijkheid om hier als beeldend therapeut te mogen zijn.
Erbij stilstaan en er kleur aan geven.